Zdrowie BC

Zdrowie szczeniąt

Uwaga, otwiera nowe okno. Drukuj

Poprawiony: czwartek, 28 stycznia 2016 10:33

W 3 i 5 tygodniu życia szczenięta w naszej hodowli poddawane są odrobaczeniu. W życiu płodowym szczeniąt mogło nastąpić zakażenie larwami glist przez łożysko matki, dlatego jest to niezwykle istotny element w profilaktyce zdrowotnej szczeniąt. Odrobaczenie przygotowuje szczenięta do przyjęcia szczepień – można rozpocząć dopiero w chwili, kiedy szczenię jest całkowicie zdrowe i pozbawione pasożytów.

Jedynym obowiązkowym z urzędu szczepieniem wykonywanym u psów jest szczepienie przeciwko wściekliźnie. Według prawa każdy pies powyżej 3 miesięcy musi już być zaszczepiony. Kolejne szczepienia przeciwko wściekliźnie mają miejsce co roku.

Szczepienia, które my wykonujemy są szczepieniami dodatkowymi, zapobiegającymi zachorowaniu na groźne choroby.

Tabela szczepień na choroby zakaźne


Rodzaj szczepienia Szczepienia wczesne Szczepienia standardowe Szczepienia późne
nosówka parwowiroza 6-7 tydzień życia
nosówka, parwowiroza, leptospiroza, kaszel kenelowy, wirusowe zapalenie wątroby 10-12 tydzień życia 9-10 tydzień życia 12 tydzień życia
nosówka, parwowiroza, koronowiroza, leptospiroza, kaszel kenelowy, wirusowe zapalenie wątroby 16 tydzień życia 12-14 tydzień życia 12-14 tydzień życia


Po wydaniu szczeniąt do nowych domów w wieku 8 tygodni należy ponownie szczenię odrobaczyć pod kontrolą lekarza weterynarii, a następnie zaszczepić.

Po wykonaniu szczepień zalecane jest czasowa kwarantanna w celu uniknięcia ryzyka powikłań. Szczenię można wyprowadzać na spacery wybierając miejsca mało uczęszczane, nie dopuszczając do bezpośredniego kontaktu z psami, wąchania odchodów i moczu.

Nosówka: zakaźna choroba wirusowa, niebezpieczna szczególnie dla młodych psów, przenoszona drogą kropelkową lub przez kontakt bezpośredni. Może zaatakować układ pokarmowy, nerwowy, oddechowy. Nieleczona cechuje się wysoką śmiertelnością.


Parwowiroza: krwotoczne zapalenie żołądka i jelit. Źródłem zakażenia są chore zwierzęta i ich kał. Zakażenie jest bardzo niebezpieczne dla szczenięcia


Kaszel kenelowy: wirusowe zapalenie dróg oddechowych, bez powikłań przebiega stosunkowo łagodnie, jednak możliwe komplikacje grożą niewydolnością układu oddechowego.


Wirusowe zapalenie wątroby (choroba Rubartha): zarażenie następuje podczas kontaktu z chorym psem, lub z nosicielem wirusa. Ostra postać choroby jest śmiertelna w ponad 90% przypadków. Dla zapobiegania stosuje się najczęściej szczepionkę łączoną, zapobiegającą również pozostałym chorobom zakaźnym.

 

Choroby BC

Uwaga, otwiera nowe okno. Drukuj

Poprawiony: czwartek, 28 stycznia 2016 10:59

CEA - Anomalia Oczu Collie (ang. Collie Eye Anomaly) - wrodzona, dziedziczna choroba oczu psów, obejmuje uszkodzenia twardówki, naczyniówki, siatkówki, a także nerwu wzrokowego. Może powodować niedowidzenia, krwotoki wewnątrz gałki ocznej, ślepotę. Dostępne testy genetyczne pozwoliły na wykluczenie rozsądne kojarzenie psów będących nosicielami tej cechy.

PRA - Postępujący Zanik Siatkówki (ang. Progressive Retinal Atrophy) to termin wykorzystany do opisania szeregu wrodzonych degeneracji siatkówki. Takie degeneracje charakteryzują się ślepotą zmierzchową, która następnie przechodzi w ślepotę całkowitą, często powodując powstawanie wtórnej zaćmy. Wszystkie te schorzenia są prostymi, recesywnymi wadami dziedzicznymi. Dostępna metoda badania to badanie okulistyczne.

RPED - Dystrofia pigmentowanego nabłonka siatkówki (ang.  - retinal pigment epithelial dystrophy). Kwestia dziedziczności nie została określona. Ten typ schorzenia ujawnia się dosyć wcześnie, powodując poważne upośledzenie widzenia w wieku ośmiu miesięcy, a w wieku 12 miesięcy całkowitą ślepotę. Defekt fotoreceptora ma tutaj charakter enzymatyczny. Wczesne ujawnienie się schorzenia pozwala na wczesne rozpoznanie, a to pozwala na eliminację takich osobników z populacji.

CL - Neuronalna ceroidolipofuscynoza, choroba Battena ( ang. Ceroid Lipofuscinosis) - to gwałtownie postępujące, genetycznie uwarunkowane schorzenie metaboliczne, dziedziczone w sposób recesywny. W patogenezie tej choroby kluczową role odgrywa nadmierne spicgrzanie ceroidu i lipofuscyny w lizosomach. Niedobór enzymu lizosomalnego, kwaśnej sfingomielinazy ASM, powoduje zajęcie wielu organów, w tym ośrodkowego układu nerwowego. Objawami są: zahamowanie wzrostu i rozwoju. Psy nie dożywają 2 lat. Dostępne testy genetyczne pozwoliły na wykluczenie rozsądne kojarzenie psów będących nosicielami tej cechy.

TNS - Zespół uwięzionych neutrofili (ang. Trapped Neutrophil Syndrome ) jest to dziedziczna choroba, w której szpik kostny produkuje białe ciałka, ale nie może skutecznie uwalniać ich do krwiobiegu. Wzór dziedziczenia i procent „zarażonych” szczeniąt wskazują, że (tak samo jak w przypadku CL i CEA), oboje rodzice muszą być nosicielami, żeby przekazać geny choroby potomstwu . Symptomy mogą się pojawić u szczeniąt w wieku od 2 tygodni do 7 miesięcy. Chore maluchy są zazwyczaj mniejsze, mają niższy wskaźnik wzrostu, ich głowa może mieć kształt „głowy fretki” i a ich sierść jest rzadka. U niektórych szczeniąt nie pojawiają się żadne objawy (dolegliwości) do momentu ujawnienia się choroby. Inne symptomy choroby to: kulawość, utykanie, utrata apetytu lub apatyczność, biegunka i wysoka temperatura. Prześwietlenie kończyn może wykazać obniżoną gęstość kości, a w niektórych przypadkach pęknięcia w obszarze przy nasady kości długiej. Czasami szczenięta chorują po pierwszym szczepieniu. Ostatecznie TNS powoduje „niewydolność” układu odpornościowego”, zatem symptomy mogą być rożne u poszczególnych szczeniąt. W efekcie szczenięta mają uszkodzony system immunologiczny i umierają z powodu zakażenia, ponieważ nie mogą go zwalczyć. Dostępne testy genetyczne pozwoliły na wykluczenie rozsądne kojarzenie psów będących nosicielami tej cechy.

KAT - Katarakta jest chorobą przewlekłą, rozwijającą się latami, dziedziczoną w sposób recesywny. Katarakta (zaćma dziedziczna) powoduje zmętnienie soczewki oka. Pierwsze objawy pojawiają się między 1-7 rokiem życia i mogą dotyczyć zarówno jednego jak i obu oczu. W początkowej fazie choroba jest niewidoczna gołym okiem, wykryć ją może jedynie specjalistyczne badanie okulistyczne. Objawia się punktowym, pojedynczym zmętnieniem, zwykle w środkowym polu tylnej części soczewki. W tym okresie pies nie ma żadnych problemów z widzeniem i zachowuje się zupełnie normalnie. W miarę rozwoju choroby zmętniałych punkcików przybywa i stają się one coraz bardziej widoczne, stopniowo przesłaniając pole widzenia psa (zmętnienie całej soczewki) i prowadząc do całkowitej ślepoty. Łatwo wtedy zauważyć zmieniony wygląd oka, w którym widać mleczno-białą soczewkę a niekiedy także silne rozszerzenie źrenicy. Aby u danego zwierzęcia ujawniła się katarakta, oboje jego rodzice muszą być nosicielami tej choroby - nie muszą sami być chorzy, wystarczy, że przekazują wadliwy gen potomstwu. Dostępna metoda badania to badanie okulistyczne.

EPILEPSJA - Epilepsja, inaczej padaczka, choroba ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzuje się powtarzalnymi atakami drgawek pojawiającymi się nagle. Przyczyny tej choroby nie zostały określone w sposób jednoznaczny. Istnieje hipoteza, że może być ona dziedziczna lub nabyta na skutek uszkodzenia tkanki nerwowej, nosówki lub zatrucia toksyną wydzielaną przez pasożyty. Padaczka bywa chorobą idiopatyczną, czyli taką której jednoznaczna przyczyna pozostaje nieznana. Choroba pojawia się niezależnie od wieku zwierzęcia, przybierając różną postać i częstotliwość. Istnieje również padaczka wtórna, będąca następstwem zmian w mózgu wywołanych np. urazem, zakażeniem lub chorobą nowotworową. Atak choroby składa się z trzech faz: zwiastunowej, właściwej i końcowej. Psy, u których rozpoznana została epilepsja nie powinny zostać dopuszczone do dalszej hodowli ze względu na ryzyko dziedziczności. W Polsce stworzono bazę osobników Border colli chorujących na epilepsję.

OCD i OC - Osteochondroza, martwica chrzęstno-kostna (Osteochondrosis - OC) jest chorobą rozwojową, o wieloczynnikowej etiologii, występującą w okresie wzrostu kości i dotyczy zaburzenia śródchrzęstnej mineralizacji nasady lub kompleksu stawowo-nasadowego. U podstaw choroby leży nieprawidłowe kostnienie chrząstki, które prowadzi do jej zgrubienia. Rozwijająca się chrząstka odżywiana jest początkowo przez maź stawową, a następnie przez naczynia z podchrzęstnej warstwy kości, to jej zgrubienie wywołuje niedożywienie i śmierć chondrocytów. Utrata chondrocytów w głębokiej warstwie chrząstki prowadzi do formowania szczelin w połączeniach zwapniałej i niezwapniałej tkanki. W konsekwencji dochodzi do rozmiękania chrząstki i pionowych pęknięć w chrząstce, które ostatecznie sięgają powierzchni chrząstki stawu. Nieprawidłowa i uszkodzona chrząstka może oddzielać się tylko częściowo i będzie się zwijać do stawu lub może ulegać całkowitemu oddzieleniu. Wolny fragment oddzielonej chrząstki tworzy tzw. mysz stawową. Zmiany te prowadzą do zapalenia stawu i skutkują postacią kliniczną choroby, która określana jest mianem jałowej oddzielającej martwicy chrzęstno-kostnej (Osteochondritis Dissecans - OCD). Schorzenie to diagnozowane jest przede wszystkim u młodych, szybko rosnących, dużych i olbrzymich ras psów, w określonych miejscach anatomicznych obejmujących powierzchnie nośne stawów. Zmiany stwierdzane są głównie w stawie: barkowym, łokciowym, kolanowym i skokowym. Osteochondroza jest zazwyczaj obustronna, ale objawy kliniczne częściej ujawniają się tylko na jednej kończynie.

   

Tabela dysplazji

Uwaga, otwiera nowe okno. Drukuj

Poprawiony: piątek, 17 kwietnia 2015 11:23

Dysplazja stawów biodrowych jest najprawdopodobniej chorobą genetyczną. Badania dowodzą, że tylko mały procent psów posiada nabytą dysplazję. 
Dysplazja stawu biodrowego polega na nienormalnym rozwoju stawów biodrowych - główki kości udowej i panewki miednicy. W zależności od nasilenia niedorozwoju pies zaczyna mieć problemy z chodzeniem. Przy lekkiej dysplazji pies ma skrócony wykrok, kołysze się na boki, podczas galopu może występować kulawizna i nierównomierny rytm.

Badania wskazują, że jest wiele czynników wpływających na rozwój dysplazji zarówno genetycznych jak i środowiskowych. Wiele par genów wpłynąć może na jej rozwój. Cechy ilościowe maja to do siebie, że wartości jakie one przyjmują są w znacznym stopniu zależne od wpływu czynników środowiskowych. Dysplazja stawów biodrowych nie jest więc tylko choroba wrodzona a dopiero łączne zadziałanie czynników genetycznych i środowiskowych powoduje jej rozwój, czego skutkiem jest utworzenie się luźnego stawu biodrowego.

Ważne jest więc nie tylko aby wybierać psy po przebadanych rodzicach, ale też odpowiednio je żywić, zapewniać odpowiednią ilość ruchu (nie przeciążać treningami w fazie wzrostu) i dbać po prostu o dorastającego szczeniaka. Do roku czasu szczenięta nie powinny skakać, biegać wiele godzin np przy rowerze itd.

Odsetek psów BC obciążonych dysplazją sięga 20% . Najczęściej kojarzy się psy z wynikiem A-A ew. A-B ale nie powinno kojarzyć się psów B-B. Badanie to wykonuje się z pomocą prześwietlenia (zdjęcie RTG) określające stan bioder. Wynik zdjęcia powyżej 15 m-ca życia jest w Polsce wpisywany do rodowodu, a na świecie najczęściej około 12 m-ca życia.

Psów które mają chore stawy biodrowe nie należy rozmnażać. Powinno się wykluczać z hodowli wszystkie psy, które mają stawy biodrowe oznaczone stopniami : C,D,E. W Polsce ZK pozwala na rozród suk z wynikami A,B,C, natomiast samce muszą mieć A lub B.

 

Obowiązujące

ozn. FCI

Stare

ozn. FCI

OFA i USA Niemcy

Czechy i

Słowacja

Wielka Brytania i

Australia

A A1 excellent normal 0/0 0
A A2 good normal 0/0 1-3
B B1 fair normal 0/1 lub 1/1 3-5
B B2 borderline fast normal 0/1 lub 1/1 3-5
C C mild noch zugelassen 2/2 5-8
D D moderate mittlere 3/3 8-15
E E severe schwere 4/4 15-35